Johan de Wijs en Erika de Jong

10 januari - 23 februari 2003
Johan de Wijs en Erika de Jong

Als iemand mij het werk van een kunstenaar beschreef met de woorden "een heel eigen stijl" wist ik nooit zo goed wat er bedoeld werd. Iedere kunstenaar heeft toch een eigen stijl, tenzij hij een bekwaam imitator is? Maar bij het zien van de schilderijen van Johan de Wijs begon ik het ineens te begrijpen en kan ik niet anders dan deze term ook te gebruiken. Ik kan geen andere schilder bedenken waar zijn werk op lijkt of waar het zichtbaar op geïnspireerd zou kunnen zijn. Iemand met zulk origineel werk behoort voor mij tot de groten. Misschien dat het heel in de verte doet denken aan het vroegere, kubistische werk van Willink, al zijn de figuranten in de schilderijen van de Wijs realistischer. Op bijna alle schilderijen komen mensen voor. Vriendelijke, vreemde types die iets raadselachtigs doen in een leeg landschap. Een op het oog onzinnige, schaamteloze optocht van slagers tot heiligen. Of juist mensen, die iets raars, maar zeer herkenbaars doen.
Misschien komt het omdat Johan de Wijs uitsluitend 's nachts schildert en zijn penselen pas om 6 uur 's morgens opruimt, dat hij de wereld om zich heen op een andere manier beziet. Mij doen zijn schilderijen in ieder geval denken aan die ongrijpbare korte flitsen die je soms in de ochtend hebt en roept: "Ik heb toch zo vreemd gedroomd!". Maar ik droom dan ook in hele mooie kleuren. Aldus Patricia van Lubeck.

De ruimtelijke beelden van Erika de Jong zijn in tegenstelling tot het werk van Johan de Wijs abstract. Zij laat de ruwe steen bepalen wat er uiteindelijk uitgebeeld gaat worden door de oorspronkelijke vorm gedeeltelijk in tact te laten.